AP’ye konuşan Kusturica, İtalyan neo realist yönetmen Luchino Visconti ve 70’lerin ünlü İngiliz punk grubuna atıfta bulunarak, uyarladığı eserin, “sessiz sinema, Visconti’nin bir operası ve Sex Pistols deneyiminin bir karışımı” olduğunu söylüyor.
Kusturica, filmi sahneye uyarlamanın “büyük bir sirk yaratmaya benzediğini” belirtiyor. Ünlü yönetmen, 20 yıl önce yaptığı filminin romantik öyküsünün anlamını hiç kaybetmediğini düşünüyor. Kusturica’ya göre, “Doğu-Batı, zengin-fakir gibi farklı dünyaların çelişkisini konu alan hikaye, bugün her zamankinden daha geçerli.”
Çingene genç Perhan’ın hüzünlü öyküsünü anlatan “Çingeneler Zamanı” operasında, sahnedeki onlarca müzisyene akrobatlar, jonglörler ve tek tekerlekli bisiklete binen cambazlar eşlik ediyor. Operada rol alanların büyük çoğunluğu filmde de olduğu gibi profesyonel olmayan kişiler. Eserin bütün şarkıları Romanca, ancak alt yazılar seyirciye yardımcı oluyor.
Kusturica, uyarlama yaparken karşısına çıkan en büyük sorunun “sahnenin kendisi” olduğunu belirtiyor. Sahneyi önce “nasıl dolduracağını şaşırdığını” söyleyen yönetmen, “Ancak bunu yapmak zorundaydım. Aksi durumda, önünüzde duran o koca boşluk tarafından yutulursunuz” diye konuştu.
Saraybosna’da, Müslüman bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Kusturica, savaştan hemen önce gittiği Sırbistan’da “gönüllü sürgün” oldu. “Çingeneler Zamanı” filmiyle 1988’de Cannes Film Festivalinde en iyi yönetmen ödülünü alan Kusturica, 1995’de çektiği “Underground” filminde “Sırp yanlısı” olduğu gerekçesiyle eleştirilmişti.
“Çingeneler Zamanı”nın “hayli şenlikli” operası, Sırbistan ve Yunanistan’da sahnelendikten sonra, Latin Amerika ve Asya ülkelerini de ziyaret edecek.
