| | | | Nitekim aynen bu son cümlelerde belirtildiği şekilde çıktılar sahaya. Lucescu’nın Beşiktaş’ı klasik dizilişi ile sahadaydı; bir farkla, oyuncu tercihleri daha ofansif isimlerden yana kullanılmıştı. Bugüne kadar Giunti’nin orta alandaki partnerleri olan Tayfur sakatlığı sebebiyle, Yasin ise liberoluğa terfi oluşu sebebiyle İtalyan’ı yalnız bırakmışlardı. Lucescu, birçoğumuzun düşündüğünün aksine Ümit Aydın’a değil, Pancu’ya yer vermişti orta alanda. Orta alana paralel, forvette de bugüne kadar birlikte görevlendirmediği üç solak oyuncuya; Tümer, Sergen ve Serdar’a şans tanımıştı.
Açıkçası bu tercihlerin bir faydasını görmedi Beşiktaş. Pancu, kendisi de dökülmekte olan Giunti’ye (geçmişte Tayfur tarafından başarıyla üstlenilen) yardımcı oyuncu rolünü iyi oynayamadı. Forvetteki üç solaklı diziliş ise sadece bir kaos ortamı doğurdu. Üç oyuncunun da sağ ayaklarını sadece ayakta kalabilmek için kullandıklarını biliyoruz, ki Lucescu bizden iyi bilir; haliyle topu ayağında bulan önce bir sola çekti, sonra da soluna döndü. Ali Güneş gibi geçici bir sol beki olan Fenerbahçe’nin üzerine sağ kanattan Kaan Dobra-Okan Koç ikilisi ile gümbür gümbür gelme alternatifi üzerinde hiç durmayan Lucescu, tek ayaklı forvet hattı ile genelde sol kanattan amaçsız, organize olmaktan uzak hücumlarla gol aradı.
Defansın Zago ve Ahmet Yıldırım’a ortak üçüncü kişisi için Luce tercihini Yasin’den yana kullanmıştı. Hücumda organize olmak gibi bir niyeti olmayan ve tek forvetle oynayan bir rakip karşısında defansta oynatılan Yasin Beşiktaş’a ne kattı, açıkçası ben pek birşey görmedim.
Sonuç itibariyle Beşiktaş düzenli değildi. Ne istediğini ve istediklerine nasıl ulaşabileceğini ya bilmiyor ya da biliyor ancak icraata dökemiyordu. Sakatlıklar ve cezalar sebebiyle talihsiz oldukları da bir gerçekti ancak Beşiktaş eksik olmadığı maçlarda da pek farklı bir görüntü vermiyordu.
Fenerbahçe ise ne istediğini biliyordu. Hoş onların isteği Beşiktaş’a göre daha uygulanabilir, daha makuldu: Nasılsa saldıracak olan rakibini beklemek, sabretmek ve hatalarından faydalanmak. Fenerbahçe kadrosunda bu hataları cezalandırabilecek Nobre, Serhat ve Tuncay gibi seri hücum adamları bulunuyordu ve bekledikleri gibi de oldu.
Burada Fenerbahçe’nin dahi beklemediği şey, Beşiktaş defansı ve orta sahasının akıl almaz hataları ve altın tepsi içinde maçı önlerinde bulmalarıydı. Gol yemediği müddetçe bir gol atma ihtimali vardı elbette Fenerbahçe’nin, ancak üç golü birden rakibin hataları ile bulmak, şükredilmesi gereken bir durumdu.
Burada Christoph Daum’u kutlamak gerek. Ali Güneş’i geçici de olsa sol bek, Ümit Özat’ı orta saha oyuncusu, Tuncay’ı da sol açık yapan ve verimli olmalarını sağlayan Daum’dur. Bu sezon Daum harikalar yaratmamış, çok büyük başarılara imza atmamış olabilir, hatta bu saatten sonra şampiyonluğu dahi kaybedebilir, ancak kısıtlı kadroyu en verimli şekilde kullanmış, neticesinde son üç haftaya girerken zirveye oturmuştur. Bugün sezon başındaki rakipleri olan Terim ve Lucescu’dan daha başarılı olduğu da nettir.
Bundan sonra ne olur? Şampiyonluk mücadelesinin Trabzonspor ve Fenerbahçe arasında geçeceği, Beşiktaş’ın kaybettiği derbi maçı ile iyice belirginleşmiştir. Artık Trabzonspor’un şampiyonluğu için kendinin puan kaybetmemesi, Fenerbahçe’nin ise mağlup olması gerekiyor. Futbolda olmaz diye birşey yok; olsa idi Trabzonspor’un ikincilikte, Beşiktaş’ın üçüncülükte ne işleri olurdu?
| |
